Ιτέα Η μαρίνα της, που κατασκευάζεται με τις πιο
σύγχρονες προδιαγραφές, έχει τη δυνατότητα ελλιμενισμού
250 σκαφών και αποτελεί μια καλή λύση για τους ιδιοκτήτες σκαφών
ακόμη και από την Αττική.
Γαλαξίδιαρχοντικό, γραφικό, περήφανο καμαρώνει δυτικά
του Κρισαίου Κόλπου κτισμένο στη θέση της αρχαίας πόλης
Οιάνθεια, η ναυτική πολιτεία που σέρνει πίσω της 4.000 χρόνων
ιστορική διαδρομή με κορύφωση στον αγώνα του /21.
Μοναστηράκι είναι κτισμένο αμφιθεατρικά γύρω από
την θάλασσα και θυμίζει έντονα νησί. Οι εξαιρετικές του παραλίες
προσελκύουν κάθε καλοκαίρι χιλιάδες παραθεριστές.
Πολύδροσος χτισμένη στους πρόποδες του Παρνασσού,
κοντά στο χιονοδρομικό κέντρο με άφθονα νερά, ωραία θέα προς
το λεκανοπέδιο Λιλαίας-Γραβιάς και αποτελεί αξιόλογο
τουριστικό θέρετρο.
Εθνικός δρυμός Παρνασού δάσος από έλατα,
πεύκα, μηλιές και κερασιές που συνθέτουν ένα μαγευτικό τοπίο.
ΒαρδούσιαΤα χωριά του Δήμου Βαρδουσίων ξεχωρίζουν
για τα αλπικά τοπία τους, τις φυσικές καλλονές τους, την άφθονη
βλάστηση, τις πηγές με τα κρύα νερά και τους μαγευτικούς
χώρους αναψυχής.
Δελφοίείναι ένα από τα ωραιότερα και επιβλητικότερα
τοπία της Ελλάδας, και ο "ομφαλός της γης" σύμφωνα
με την αρχαία παράδοση.
Λίμνη του Μόρνουξεχωρίζει για την άγρια ομορφιά
του τοπίου. Σήμερα το Λιδωρίκι αποτελεί άριστο θέρετρο
για τους παραθεριστές.
Ο ελαιώνας της Αμφισσαςόπως φαίνεται από
τους Δελφούς. H Άμφισσα είναι πρωτεύουσα του Νομού Φωκίδας,
με 12.000 κατοίκους περίπου.

   | Αρχική σελίδα |  fokidanet.com |  Μικρές Αγγελίες |  Σύνδεσμοι |  Οδηγός Επιχειρήσεων |Επικοινωνία 

 add to favorites   Set As Homepage     1/9/2014 2:11:53 μμ
ΕΠΙΛΟΓΕΣ/MENU
 Που να πάτε  Ιστορία  Λαογραφικά  Οδοιπορικά  Εκλογές Αυτοδιοίκησης  Η γνώμη σας (forum)  Fokidanet TV  Ανέκδοτα
Log in





Είσοδος 

 Η γνώμη σας (forum)

ΙΣΤΟΡΙΑ ΚΑΙ ΧΩΡΟΤΑΞΙΑ ΣΤΗ ΡΟΥΜΕΛΗ
11/2/2003

Η μελέτη αυτή αποτελεί δείγμα φιλίας
και σεβασμού προς το Ναύαρχο Χρήστο Λυμπέρη.
Η αξιοπρεπής του στάση τιμά τη Ρούμελη όσο τη χώρα.

Με την αναπτυξιακή πραγματικότητα της Δελφικής αυτής πατρίδας των Ρουμελιώτων, όπως τόνιζε τη λέξη αυτή ο Μακρυγιάννης, δεν μπορεί κανείς να επιχαίρει. Ναι μεν δεν εμφανίζεται στους πίνακες που κάθε τόσο κυκλοφορούν με τις δέκα φτωχότερες περιοχές της Ευρωπαϊκής Ένωσης, όπως συμβαίνει με την Ήπειρο, το Βόρειο Αιγαίο, την Πελοπόννησο, τη Θράκη και τα Ιόνια για την Ελλάδα ή με τις Αζόρες και τις υπερπόντιες Γαλλικές κτήσεις για τις υπόλοιπες Ευρωπαϊκές χώρες, όμως τα φαινόμενα απατούν. Αυτό διότι απατούν οι υπαίτιοι της υπανάπτυξης, οι αυτοαποκαλούμενοι πολιτεία, επικεφαλείς της Ελληνικής πολιτικής.

ΣΥΝΑΥΤΟΥΡΓΙΑ
Η εκ μέρους τους επί δεκαετίες αντιμετώπιση ως αποικιακών, των πάμπλουτων φυσικών, αισθητικών και πολιτισμικών πόρων της Ρούμελης, από το νερό και το βωξίτη έως τους Δελφούς, το ιερό τους τοπίο και τους ορεινούς της όγκους, αποτελεί τη μια όψη της καθυστέρησης, την ιστορική. Η άλλη είναι η πάμπτωχη διανοητικά και ηθικά πολιτική τάξη της χώρας. Πρώτοι και καλύτεροι, οι κυβερνώντες. Αποτελούν μεταξύ άλλων την γενεσιουργό αιτία των νέων μορφών καθυστέρησης.

Μια εξ αυτών, την προκαλούν, την επιφέρουν με τις αλχημείες, τα χειρουργεία, την πλαστογράφηση της αναπτυξιακής εικόνας της περιφέρειας αυτής. Τα ίδια έκαναν στην Πελοπόννησο. Εδώ όμως το παράκαναν. Οι λαθροχειρίες διαδέχονται η μια την άλλη. Και όχι μόνο αυτό. Ενώ ως προς τους δείκτες ευημερίας μεταξύ των δεκατριών περιφερειών, η Ρούμελη συγκεντρώνει τα περισσότερα 12άρια και 13άρια, πρώτη ή δεύτερη είναι μόνο στο ποσοστό ανεργίας, μέσα από το ΑΕΠ των Οινοφύτων που της μεταβιβάζουν, που φυσικά δεν είναι δικό της αλλά της Αττικής και άλλων, την εμφανίζουν στην 4η θέση ως προς αυτό. Παράλληλα την αναπτύσσουν στα χαρτιά. Από 13η την ανεβάζουν στην 8η αν όχι στην 7η θέση.

Με τέτοιες άνομες ενέργειες πετυχαίνουν να συντηρούν το αθηναϊκό τους μεγαθήριο και κυρίως να το αναπαράγουν ως οικότροφο αν όχι ως αποκλειστικό χρήστη, σφετεριστή και καταχραστή των Ευρωπαϊκών πόρων. Δεν είναι τυχαία η εξασφαλισμένη σε αυτά συγκατάθεση των αντιπολιτεύσεων. Ουσιαστικά πρόκειται περί συναυτουργίας. Διαφορετικά, σύμφωνα με την Ευρωπαϊκή νομοθεσία, και με βάση το ποσοστό σύγκλισης που προ πολλού ήδη διαθέτει η πρωτεύουσα σε σχέση με τον κοινοτικό μέσο όρο, δεν δικαιούνταν ούτε ένα €. Γι αυτό παλαιόθεν αλλοιώνουν συστηματικά την πραγματικότητα. Ειδικά σήμερα με προπέτασμα τους Ολυμπιακούς καπνούς υπερέβησαν κάθε όριο. Εμφανίζουν την εξωγενή λόγω Ευρωπαϊκών πόρων υπανάπτυξη, ως ενδογενή ανάπτυξη. Την προπαγανδίζουν επιπλέον ως υπερβαίνουσα τον Ευρωπαϊκό μέσο όρο, επιτυχία τους.

Πρέπει να τους πει κανείς ότι εάν ο Πύθωνας προέρχεται από τη λέξη Πύθια, τότε για τον νέο πύθωνα και το υπαρκτό αυτό αθηναϊκό τεράτωμα, χρειάζεται ένας νέος Απόλλωνας. Αν δεν μπορεί αυτός, τότε ο ετεροθαλής του αδελφός Ηρακλής. Όχι βέβαια ως άλλες μεταφυσικές θεότητες, αλλά ως νέα υψηλή ηθική και επόμενα ανώτερη και ευγενής πολιτική παιδεία και κυρίως πράξη. Δεν ξέρω πως μπορεί αυτό να εκφρασθεί μέσα από τη χρησμολογία του Μαντείου των Δελφών, ξέρω όμως καλά τι πρέπει να γίνει στη συνέχεια. Ότι πρόκειται για Ηράκλειο έργο.

ΦΥΣΙΚΟΧΗΜΕΙΑ
Με εξαίρεση μια το πολύ δυο αναπτυξιακές ανοίξεις στους δύο προηγούμενους αιώνες, όλο το υπόλοιπο βιογραφικό της ιστορικής αυτής περιφέρειας είναι γεμάτο καθυστερήσεις αν όχι τραγικότητες και επίσημες αθλιότητες. Δεν γνωρίζω σε ποιο βαθμό ο Χαρίλαος Τρικούπης εμπνέονταν από την ιερή του γενέτειρα και την ιστορική και περιφερειακή του ταυτότητα, γνωρίζω όμως ότι καθ όλη τη διάρκεια του μόλις απελθόντα αιώνα, δεν υπήρξε ποτέ Σιδηροδρομική Βουλή, όπως επί των ημερών του. Τα ίδια θα έλεγα για τον συντοπίτη και γείτονά του Κωστή Παλαμά και το περί Ρωμιοσύνης και Ρούμελης ξέσπασμά του που όμως δυστυχώς και αυτό, ενώ έθετε το ζήτημα, δεν είχε την αναμενόμενη επεξεργασία και συνέχεια. Μπορεί η τελευταία να προσέδωσε διαρκή επικαιρότητα στα λόγια ενός ακόμη Ρουμελιώτη, του Περικλή Γιαννόπουλου και στην προς τους κρατούντες φράση του «είσαστε οι χειρότεροι που υπήρξαν ποτέ», όμως η διαπίστωση δεν φτάνει από μόνη της.

Αν η αφαίρεση του ιστορικού ονόματος της περιφέρειας πέρασε στα ψιλά, παρόλο που σε χάρτες ακόμη και μετά το 1832 εμφανίζεται να το διατηρεί, κατά την επόμενη περίοδο, αποσιωπήθηκε πλήρως. Τη θέση της ιστορίας, πήρε πλέον οριστικά η φυσικοχημεία. Της Ρούμελης, η «Στερεά». Η ιστορική ύβρις. Επρόκειτο για διπλής στόχευσης πολιτισμικό ανοσιούργημα. Από τη μια να διαγραφεί οριστικά η γνήσιας μορφής Ευρωπαϊκότητά μας. Ένα έργο που ο Ελληνισμός το έχει ξαναδεί με τη Ρωμανία από το Μεσαίωνα έως τις ημέρες μας ουκ ολίγες φορές. Από την άλλη το υπό δημιουργία Ελλαδικό κρατικό μόρφωμα έπρεπε να αναπαράγεται κινούμενο πλέον στο διηνεκές σε ηθική, πολιτική, διπλωματική και επόμενα γεωοικονομική και γεωπολιτική σφαίρα, διαμέτρου και επιπέδου μικρής χώρας. Το χειρότερο από όλα ήταν η ηθική σμίκρυνση. Για την φυσικοχημική επωνυμία «Στερεά Ελλάδα», επικαλούνται και σήμερα παιδαριώδεις λόγους που δεν αξίζουν καν σχολίων. Τα ίδια ισχύουν απέναντι σε όσους μέσα από Αθηναϊκά ή άλλα πανεπιστήμια, αναπαράγουν τους λόγους αυτούς, σε μελέτες για την περιφερειακή στρατηγική.

Ευτυχώς υπήρξε η κιβωτός της Ελλαδικής και της παγκόσμιας Ρουμελιώτικης διασποράς. Κυρίως η Ρουμελιωτικότητα αυτή, μαζί με το θέατρο, τους συλλόγους και τη λαϊκή μούσα, δεν άφησαν να σβήσει και να χαθεί το όνομα. Όλοι οι Έλληνες της οφείλουν ευχαριστίες γι αυτό. Όπως επίσης το ίδιο οφείλουν στη διασπορά των δικών μου συμπατριωτών από την Ανατολική Ρωμυλία, που έκαναν το ίδιο. Όλη άλλωστε η Οθωμανική Ευρώπη ονομάζονταν Ρωμανία ή Ρούμελη. Ευτυχώς που υπάρχει η ανεπίσημη Ελλάδα.

Παρουσιάζει ιδιαίτερο ενδιαφέρον να διασταυρώσει κανείς στο διαδίκτυο τη λέξη Ρούμελη με τα ονόματα του Σημίτη ή του Καραμανλή ή των υπόλοιπων αρχηγών. Δεν πρόκειται να βγει κανένα αποτέλεσμα. Αν βρεθούν κάποια, ελάχιστα, είναι σε δικά μας αλογόκριτα μέχρι στιγμής πολιτικά κείμενα στα οποία τους περιλάβαμε. Οι ίδιοι οι Ρουμελιώτες οφείλουν να ανοίξουν μια σοβαρή, Δημοκρατική, πλούσια συζήτηση για την ανάπτυξη του ιστορικού τους χώρου, αρχής γενομένης από το ζήτημα της ιστορικής τους ταυτότητας. Η λέξη Ρούμελη είναι γνωστό ότι προέρχεται από τη ρώμη. Στα Ελληνικά ρώμη σημαίνει δύναμη, ισχύς. Το Ρουμελιώτες δηλαδή σημαίνει δυνατούς, παλικάρια. Τα σαράντα παλικάρια από τη Λιβαδιά. Δεν ξέρω τι σημαίνει το «Στερεοελλαδίτες». Ξέρω όμως ότι το Ρουμελιώτης, το χρησιμοποιούν ως επώνυμο συχνά. Σε ολόκληρη τη χώρα. Ούτε σύγκριση με το επώνυμο Θρακιώτης, που περιορίσθηκε σε λογοτεχνικό ψευδώνυμο.

 

ΔΙΑΜΕΛΙΣΜΟΣ
Η γνωστή ρήση «ενός κακού μύρια έπονται» ισχύει εδώ απολύτως. Εάν το πρώτο κακό ήταν η ύβρις με τη Στερεά, αυτό που ακολούθησε δεν είναι απλά η διχοτόμηση. Είναι ο διοικητικός διαμελισμός της σε τρία αν όχι τέσσερα κομμάτια. Ας μη μιλήσουμε για το Λεκανοπέδιο. Έως και στη νήσο του Αιγαίου Εύβοια, διανεμήθηκε κλήρος. Έτσι εκτός από την «Ανατολική Στερεά» υπάρχει η Ανατολικότερη που ταυτόχρονα είναι και «Στερεά» και «Υγρά». Από την άλλη, διαμέσου της προσκόλλησης της «Δυτικής Στερεάς» στην Αχαϊα και την Ηλεία κατασκευάσθηκε το πελατειακό διοικητικό μόρφωμα της Δυτικής Ελλάδας. Φυσικά πάλι προηγήθηκε η διχοτόμηση, αυτή τη φορά ο διαμελισμός της Πελοποννήσου. Τόσο ιστορικός όσο γεωγραφικός και διοικητικός.

Είναι η ίδια λογική που κάνει τους υπουργούς να πέφτουν έξω, όχι πολύ, τρεις με τέσσερεις μοίρες ανατολικού πλάτους, όταν για το δρόμο Θεσσαλονίκης Αθηνών χρησιμοποιούν την ονομασία Ανατολικός άξονας. Δεν μπορώ να φανταστώ, πως θα πούνε τον Ελλαδικό, όντως ανατολικό, κάθετο άξονα {Ορμένιο- Αλεξανδρούπολη Ανατολικό Αιγαίο}. Ίσως Ανατολία. Ανάλογα επισυμβαίνουν με τη διοικητική διαίρεση που συντηρούν στο Αιγαίο, { Βόρειο και Νότιο}, η οποία μόνο με τραγέλαφο μοιάζει. Πέραν όλων των υπολοίπων αρνητικών συμβολισμών που δημιουργεί, η κατά πολύ βορειότερη της Ικαρίας ?νδρος ανήκει στο Νότιο Αιγαίο ενώ η νοτιότερη της τελευταίας Ικαρία, στο Βόρειο. Όμως το Αιγαίο όπως η Ρούμελη αποτελούν ενιαίες ιστορικές και πολιτισμικές οντότητες, όπως οι υπόλοιπες ιστορικές περιφέρειες. Η Ανθηδόνα είναι Ρούμελη. Δεν είναι Εύβοια. Η Κάρυστος, η Ερέτρια δεν είναι «Στερεά». Είναι θαλάσσια Ελλάδα, Αιγαίο.

Όλες οι κομματικές νομενκλατούρες πρέπει να θλίβονται για τον καταστατικό χάρτη και το Σύνταγμα της χώρας που πρόσφατα δήθεν τροποποίησαν. Θυμάμαι καλά ότι σε όλες τις υπό αναθεώρηση διατάξεις ψήφισα παρών. Ένας λόγος ήταν διότι αναπαρήγαγαν τη διοικητική καθήλωση της χώρας. Μέτρο τους ήταν και είναι η Αθηναϊκή Ελλάδα. Και όντως αυτό πέρασε. Αυτός δεν είναι καταστατικός χάρτης, είναι κατασταλτικός. Επικεφαλείς είναι αυτοί που τους ονομάσαμε καημακάμηδες. Όλοι καταλάβαιναν και καταλαβαίνουν πολύ καλά τι σημαίνει εκλεγμένος Κυβερνήτης Ρούμελης, Μακεδονίας ή Πελοποννήσου. Με πόσους υπουργούς ισοδυναμεί. Δεν ήθελαν και δεν θέλουν την εκλογή αυτή επειδή δεν θέλουν τη Δημοκρατία. Τη φοβούνται. Ακόμη και ως έκφραση ισοτιμίας των περιφερειών προς το Αθηναϊκό κέντρο τη φοβούνται. Ακόμη και το γνωστό «ισχύς εν τη ενώσει». Αυτή είναι η αλήθεια. Και όμως αυτό αποτελεί το πρώτο βήμα τόσο προς την επαναθεμελίωση του Ελληνικού κράτους όσο προς την Δ΄ Ελληνική Δημοκρατία. Αποτελεί την προϋπόθεση για την ανάπτυξη. Μέχρι να γίνουν αυτά, πράσινοι και γαλάζιοι καθώς και άλλοι νεκροπομποί της πολιτικής, όταν δεν προκαλούν πληθωρισμό στη λέξη, περιφέρεια, θα συνεχίζουν να περιφέρουν με τον λεγόμενο λόγο τους, το άταφο λείψανο της Γ΄ Ελληνικής Δημοκρατίας, στους φίλιους χώρους τους, στους τηλενωματάρχες και τις τηλεοπτικές Γ.Α.Δ.Α. Δεν πρόκειται να πάψουν ποτέ, τους σικέ διάλογους. Επίσης τους σικέ εμφύλιους.

ΑΝΑΠΤΥΞΙΑΚΟΙ ΑΞΟΝΕΣ
Η τύφλωση είναι το επόμενο, το κακό που τρίτωσε όπως λέγεται. ?φησαν την περιοχή χωρίς Πανεπιστήμια. Χωρίς δρόμους, χωρίς σιδηροδρόμους. Χωρίς αεροδρόμιο. Ως γνωστό δεν επιτρέπεται σε ακτίνα εκατό χιλιομέτρων από την σύμβαση του Γερμανικού Land των Σπάτων. Χωρίς έναν περιμετρικό περιφερειακό. Επόμενα χωρίς τουρισμό. Χωρίς καταλύματα. Τέτοια δεν αναπτύχθηκαν ούτε καν επί των τριών θαλασσίων προσώπων, από το Ιόνιο έως το Αιγαίο αρχιπέλαγος και έως τον Κορινθιακό. Πόσο μάλλον στο τελευταίο πρόσωπο και τα αγροτουριστικά. Ειδικότερα προς το χιονοδρομικό κέντρο στον Τυμφρηστό, το Βελούχι, που ως γνωστό έδωσε το όνομά του στον ?ρη, τον αρχηγό των εκτάκτων, επί εικοσαετία και πλέον κατασκευάζονται και δεν έχουν ακόμη αποπερατωθεί οι απαιτούμενες από το αρχικό σχέδιο χιονοδρομικές πίστες.

Τόσο στη βορινή και τη νότια όσο στη Δυτική και την ανατολική πλευρά της Ρούμελης δεν υπάρχει ένας σοβαρός αναπτυξιακός άξονας. Και αυτός που υπάρχει στις Θερμοπύλες συνεχίζει να παραμένει τόπος θυσιών. Μόνο που αντί των ιστορικών προτύπων του Λεωνίδα ή του ολοκαυτώματος των Θεσπιαίων, επίσης της ηρωικής άμυνας του 1941 ή του Διάκου στη γειτονική Αλαμάνα, οι νεοέλληνες θυσιάζονται στους μη δρόμους, με τους επικεφαλείς να αναπαράγονται κατά το πρότυπο Εφιάλτη σε βάρος ιστορικών λαών, τις δε Ερινύες του γειτονικού Κιθαιρώνα να μη προλαβαίνουν.

Μια έξυπνη και μελετημένη αναπτυξιακή πολιτική θα επέκτεινε τον γνωστό Ε65 {Παναγιά Γρεβενών- Δομοκού Λαμίας}. Θα ένωνε με αυτοκινητόδρομο τη Λαμία με την Πάτρα μέσω Ιτέας και Ναυπάκτου. Επίσης την Αχαϊκή πρωτεύουσα με την Τρίπολη το Γύθειο ή/ και τη Νεάπολη και εκείθεν διαμέσου συνδυασμένης μεταφοράς με την Μεγαλόνησο και τα Χανιά και φυσικά με τις απέναντι Αφρικανικές Μεσογειακές ακτές και την ενδοχώρα τους. Θα ανεδείκνυε τον Ε65 σε κύριο κλάδο του διευρωπαϊκού άξονα Χ, αμφότερους δε, σε κύρια διευρωπαϊκή και διαμεσογειακή αρτηρία. Μάλιστα η διέλευσή της από τους Δελφούς, και αν ακόμη η απαιτούμενη απόσταση ασφαλείας είναι μεγάλη, την αναδεικνύει σε νέα ιερά οδό. Αναδεικνύεται η πλέον σύντομη και απρόσκοπτη από κάθε άλλη. Τόσο δυτικά της όσο Ανατολικά. Πρόκειται για τη συντομότερη ένωση της Βόρειας Θάλασσας και της Βόρειας Ευρώπης με τη Μεσόγειο και την Αφρική. Νομίζω ότι η ένταξη ολόκληρης αυτής της αρτηρίας, αντί ενός μικρού, ελαχίστου τμήματος όπως σήμερα, στα διευρωπαϊκά δίκτυα, αποτελεί πράξη αυτονόητη εκ μέρους της Ευρωπαϊκής επιτροπής εφόσον τεθεί. Όλα επίσης αυτά έχουν να κάνουν με την γεωοικονομική και γεωπολιτική διαδικασία ανάδειξης της Ελλάδας, σε χώρα της παγκόσμιας νήσου, με την έννοια που δίνουν στη λέξη «χώρα» πολλοί νησιώτες οι οποίοι όταν αναφέρονται σε αυτήν, εννοούν ως γνωστό, την πρωτεύουσά τους.

Πέραν της ανάπτυξης σοβαρής διαπεριφερειακής κινητικότητας μεταξύ Ρούμελης, Πελοποννήσου και Κρήτης με ταυτόχρονη μόνιμη παράκαμψη των Αθηνών, υπάρχουν πολλά άλλα δώρα. Ο δρόμος Πάτρας Λαμίας συντομεύει κατά 250 και πλέον χιλιόμετρα. Μέσω Αθηνών είναι 400 και. Η απόσταση από την Κρήτη μειώνεται στο μισό εκείνης που χρειάζονται οι σημερινοί πλόες από τον επικυρίαρχο έναντι των υπολοίπων λιμένων, Πειραιά.

Ο ηπειρωτικός και κεντρικός αναπτυξιακός αυτός άξονας, αποτελεί το κλειδί για το άνοιγμα της μισής και πλέον Ελλαδικής χερσονήσου, της ορεινής, σε νέες αναπτυξιακές και βιομηχανικές τουριστικές ροές και επόμενα σοβαρές οικονομικές εισροές. Ο ίδιος αυτός άξονας επεκτεινόμενος στα Χανιά και από εκεί διαμέσου της Παλαιοχώρας ή των Σφακίων προς μια άλλη Ρούμελη, την Αγία, μπορεί να συνδέσει τον διευρωπαϊκό άξονα Χ, το Μακεδονικό δακτύλιο υποδοχής του, που επίσης έχουμε μιλήσει από παλιά, καθώς βέβαια και την Εγνατία, με τους δυο οδικούς άξονες της Κρήτης. Τόσο τον Βόρειο όσο τον Νότιο οδικό άξονα. Η από τριών περίπου δεκαετιών κατατεθείσα διπλωματική μου στην οδοποιία, συγκεκριμένα στον τελευταίο αυτό άξονα, μου δίνει τη δυνατότητα όχι μόνο να μιλώ γι αυτόν αλλά και να τον συμπεριλάβω στο εθνικό χωροταξικό μας σχέδιο από κοινού με τις άλλες, δικής μας επίσης επεξεργασίας, προτάσεις.

Τα ίδια αν όχι περισσότερα οφέλη μπορούν να αντληθούν από τον εγκάρσιο άξονα σύνδεσης του Αμβρακικού με τον Μαλιακό, και της Αμφιλοχίας με τη Στυλίδα, διαμέσου Αγρινίου, Καρπενησίου και Λαμίας. Ο ίδιος αυτός άξονας μπορεί επίσης να έχει ως δεύτερο κλάδο, το τμήμα Αστακού Αγρινίου. Για τη μέση αυτή του Ελλαδικού εδαφικού σώματος έχουμε ήδη μιλήσει σε προηγούμενα κείμενά μας, όπως αυτό της Θεσσαλίας. Ερευνώντας κανείς πληροφορείται ότι η πρώτη διάνοιξη του δρόμου Καρπενησίου Λαμίας οφείλεται στον αγώνα ενός Ευρυτάνα Βουλευτή του 19ου αιώνα, του Γεωργίου Ζηνόπουλου, που ταυτίστηκε με το δρόμο αυτό.

Οι διαγραμμίσεις ή αποψιλώσεις των ρείθρων ή ακόμη και η εν μια νυκτί βελτίωση βατότητας, πριν από πρωθυπουργικές επισκέψεις, δεν αξιολογούνται και δεν πρόκειται να απασχολήσουν την ιστορία. Είναι όμως βέβαιο ότι μπορούν να αποτελέσουν αντικείμενο ενδιαφέροντός της, τόσο ο κατά μήκος της Ελληνικής χερσονήσου, ο μεσημβρινός αναπτυξιακός άξονας που προτείνουμε εμείς, όσο ο εγκάρσιος της Ρούμελης. Ο αγώνας για αυτούς τους δύο, αποτελεί ισάριθμα πρώτα βήματα για την ανάκτηση από την κεντρική αυτή Ελλάδα της χαμένης της κεντρικότητας. Της υποδεικνύει τους τρόπους επανασύνδεσής της με το ιστορικό και πολιτισμικό νήμα. Από την αρχαιότητα και τον ομφαλό της γης έως την ιερότητά της που ανάγκασε τον Φίλιππο να τιμωρήσει τους καλλιεργητές μέρους της ίδιας αυτής γης, και έως το δρόμο που ανοίχτηκε στο μεσοπόλεμο του προηγούμενου αιώνα προκειμένου να αναδειχθεί η Δελφικότητα και να αναβιώσει η πνευματική και πολιτισμική της κεντρικότητα. Ίσως ο σεβασμός του Μακεδόνα βασιλιά είχε σχέση με την απειλή της ιεροποίησης που προσδοκούσε για την Πέλλα , και που γι αυτό την επέλεξε και την έκανε πρωτεύουσα, λόγω της ίσης απόστασης από τα δυο άλλα ιερά. Το ιερό των Δελφών και εκείνο της προσφιλούς του Σαμοθράκης.

Η κεντρικότητα και ιερότητα ενός χώρου, πέραν του ότι αποτελούν τις δυο όψεις ενός και του ίδιου νομίσματος, διδάσκουν από τους αρχαίους ακόμη χρόνους ότι η γεωμετρία και το σχέδιο, εκτός από αναπόσπαστο μέρος της αρχιτεκτονικής και επόμενα της πολιτικής παιδείας αποτελούν την άλλη όψη της αναπτυξιακής πολιτικής, της γεωγραφίας και κυρίως της ιστορίας. Με άλλα λόγια η ανάκτηση της κεντρικότητας, περισσότερο από ποτέ ταυτίζεται σήμερα, με την επιστροφή στο σχέδιο και την πολιτική. Το ίδιο και η ανάκτηση της ιερότητας. Τόσο από το Δελφικό όσο ακόμη και από το ίδιο, το πάλαι ποτέ ιερό Αττικό τοπίο, που σήμερα κείτεται μελανιασμένο λόγω της πολύμορφης ασφυξίας που του επέφεραν οι εναλλασσόμενοι αλλά και άλλοι ιδεολόγοι του αργού του θανάτου.

Η εκπόνηση, χρηματοδότηση και υλοποίηση ενός σοβαρού τουριστικού και αρχιτεκτονικού χωροταξικού μπορούσε να απογειώσει την περιοχή. Από τις συμβατικές του μορφές και τις πολιτισμικές ως τις περιπετειώδεις, ο τουρισμός έχει μόνο προσόδους. Υπάρχει όμως ένα επιπλέον όφελος. Πλην Λεκανοπεδίου, δεν έχει υπάρξει ανεπανόρθωτη πλην μιας δυο περιπτώσεων καταστροφή έως σήμερα. Ας το βγάλουν λοιπόν από το μυαλό τους όσοι εμπνέονται από μολυσματικά μοντέλα, όπως το διαλυτήριο πλοίων για τον γεμάτο φυσικά κάλλη λιμένα του Αστακού στο Ιόνιο. Και όχι μόνο αυτό. Αντί να αναδείξουν τη γεωστρατηγική θέση του γνωστού αυτού στρατηγείου του Αχιλλέα της Ρωμιοσύνης, Καραϊσκάκη, αντί με ένα νέο λιμένα να προσδώσουν τεράστια υπεραξία στη γεωοικονομία του Ιονίου Αρχιπελάγους, τα ασθενή τους μυαλά, σκέφθηκαν τη λύση της τουαλέτας. Θα είπαν ότι αφού επί πεντηκονταετία απολαμβάνουν ασυλίας και ατιμωρησίας για τα μείζονα, όπως το σιδέρωμα, το τσιμέντωμα, η κοιτόστρωση ολόκληρου του λεκανοπεδίου και τελικά καταστροφή του ιερού αττικού τοπίου, δεν πρόκειται να κινδυνεύσουν από τα ελάσσονα. Κάτι που το επεκτείνουν και το γενικεύουν αν δεν το καυχώνται κιόλας επικαλούμενοι με θρασύτητα κάτι που δεν σεβάστηκαν ποτέ. Τη λαϊκή ετυμηγορία.

ΑΛΟΓΗ ΠΑΡΑΔΟΣΗ
Δεν είναι μόνον η από αιώνος και πλέον αποξήρανση της Κωπαϊδας που από τα καλάμια της έκαμναν αυλούς. Ούτε μόνο η εξαφάνιση των πανάκριβων ακόμη από την αρχαία εποχή στην Αθηναϊκή αγορά, χελιών της ίδιας λίμνης που αναφέρεται με το δικό του τρόπο ο Εμμανουήλ Ροϊδης στους Αθηναϊκούς του περιπάτους. Στους σημερινούς καιρούς, από την εκτροπή του Εύηνου, αυτού του νέου Μόρνου, έως εκείνη του Αχελώου ποταμού, πέραν της άσκησης βίας και της εκτεταμένης χρήσης του φυσικού αυτού δώρου ως αποικιακού, πρόκειται να υπάρξει, αν δεν συμβαίνει ήδη, όπως άλλωστε σε άλλες περιοχές του πλανήτη, πλήθος παρενεργειών.

Μια από αυτές αφορά στη βίαιη ανατροπή των συνθηκών ισορροπίας στην λιμνοθάλασσα του Μεσολογγίου, από τη συνέχεια του Αιτωλικού έως την ευρύτερη θαλάσσια περιοχή. Εκτός από τα ιστορικής ονομασίας προέλευσης χέλια και αυγοτάραχο που θα εξαφανισθούν, θα λείψουν οι γλανιδόπιττες.

Η ιστορία του Μόρνου είναι γνωστή. Όπως επίσης τα πάθη της άρδευσης του κατά τα άλλα ωραιότερου Μεσογειακού ελαιώνα της ?μφισσας. Ενώ από τη μια ορθά ανακήρυξαν την ελαιόφυτο αυτή περιοχή σε διατηρητέο μνημείο, από την άλλη την καταδίκασαν σε θάνατο από ασιτία, πιο σωστά από αφυδάτωση, επαναλαμβάνοντας άλλη μια ελαιοκτονία. Αυτή τη φορά όχι για κάποια κοινοτικά ψιχία αλλά στο όνομα της ύδρευσης της πρωτεύουσας. Το επόμενο βήμα είναι να μετατρέψουν τον Αχελώο σε Εύηνο και επόμενα σε έναν ακόμη νέο Μόρνο. Σε μια περιοχή που θα παράγει μόνο Μόρνο. Αποικιακόν ύδωρ.

Υπό την έννοια αυτή ο κλάδος ελαίας στο σήμα του «Αθήνα 2004», όσο στην «Αθήνα αύριο» ή και αλλού, δεν είναι άλλο από καθαρή υποκρισία. Όσο υποκριτική αν όχι περισσότερο είναι η «όμορφη πόλη». Ας μη πάμε πάλι στον Ελαιώνα. Νομίζω ότι το όνομα που πιο πολύ πάει σε όλες και όλους, είναι η «Αθήνα Σάμινα». Υπαίτιες γι αυτό είναι από κοινού όλες, αδιακρίτως χρώματος νομενκλατούρες.

Υπάρχει βέβαια και η άλλη έννοια, της Ειρήνης. Για την Πιπινέλεια αυτή και Αβερώφεια, κυρίως δε τη σημερινή πολιτική Ελλάδα στη θέση του «νευρασθενικού χότζα που από μόνος του αλυσοδένεται στην αυλή του, ώστε μη τυχόν και του φύγει κατά λάθος καμιά κατραπακιά της φοβερής του συζύγου» μπορεί κανείς να δει τη μελέτη του Καραβίδα, «Η λογία παράδοση και ο Δημοτικισμός». Πρόκειται για υπαινιγμούς που σαφώς παραπέμπουν στην επικαιρότητα. Δυστυχώς τα πράγματα χειροτέρεψαν πολύ περισσότερο από τότε. Από πολλών ήδη ετών, υφίσταται μια άλογη παράδοση.

ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ ΑΜΦΩ
Έχουμε τελευταία άλλη μια παράδοση. Μάλιστα τείνει να γίνει άνευ όρων. Μιλώ για την Ελληνική πολιτική γεωοικονομία, την παράδοση και πρόσδεσή της στο κεμαλικό γεωοικονομικό άρμα. Την ίδια στιγμή που στη γειτονική χώρα αλλά και αλλού, σαφέστατα αναφέρουν σε επίσημα κείμενα για σχέσεις πωλητή και αγοραστή του φυσικού αερίου, με την Τουρκία ως πρώτο πωλητή “firsthand seller” και καταβολή από την Ελλάδα εγγύησης αγοράς “purchase guarantee”, εδώ επαναλαμβάνουν τις περί Ελληνικού κόμβου αστειότητες. Μέχρι μονόπρακτες παραστάσεις και fast show διοργανώνουν κάθε τόσο που μάλιστα τα βαφτίζουν συνδιασκέψεις για την ανάπτυξη. Η διεθνής εικόνα της χώρας ενώ μπορούσε να είναι εντελώς διαφορετική, ποτέ δεν ήταν πιο άσχημη. Η Ελλάδα έκαψε το Ευρασιατικό της χαρτί. Διεθνείς οργανισμοί της περιοχής ακόμη και σε επίσημα κείμενά τους ανοιχτά δείχνουν ότι ουδόλως την υπολήπτονται.

Από την άλλη, οι διαστάσεις των αγωγών φυσικού αερίου μεταξύ Προύσας και Σμύρνης και μεταξύ Ικονίου και Σμύρνης επίσης, {ο πρώτος 36 ιντσών ο δεύτερος 40 ιντσών} βάζουν σε πολλές σκέψεις. Ότι δηλαδή πρόκειται εκτός της Θράκης, να υπάρξουν και επόμενες φάσεις της επέκτασης της Τουρκικής γεωοικονομίας. Αυτή τη φορά προς τα νησιά του Ανατολικού Αιγαίου. Τη Μυτιλήνη, τη Χίο, τη Σάμο, την Κω, τη Ρόδο. Μάλιστα όχι μόνο του Ανατολικού ούτε μόνο του Αιγαίου ούτε μόνο νησιών. Θα βρεθούν θλιβερές φιγούρες να υπερθεματίσουν με έναν φονταμενταλιστικό μάλιστα τρόπο τέτοιες λύσεις. Θα φθάσουν να πουν ότι αφού η απόσταση Εύβοιας Χίου είναι μικρότερη από την απόσταση Ότραντο Πέρδικας Θεσπρωτίας, και επειδή τα βάθη του Αιγαίου είναι μικρότερα από εκείνα του Ιονίου και της Μεσογείου στο Λιβυκό και το Νότιο Κρητικό, επομένως το κόστος της ζεύξης του Αιγαίου επειδή είναι και αυτό μικρότερο, άρα αυτή είναι η προτιμητέα λύση. Όπερ έδει δείξαι. Θα υπάρξει δηλαδή άλλη μια πανηγυρική δικαίωση της «δογματικής οργάνωσης της ειρήνης» του Καραβίδα. Αυτοί είναι σε θέση να πανηγυρίσουν και την γεωοικονομική και γεωπολιτική υποτέλεια ακόμη, θα προσθέταμε.

αυτά και κυρίως στην εν εξελίξει ευρισκόμενη ενεργειακή εξάρτηση και σαφή γεωοικονομική κατάκτηση και ομηρία της χώρας από την Τουρκία, όπως επίσης απέναντι στη συνεχή και συστηματική παραπλάνηση και απόκρυψη της αλήθειας από τους κυβερνώντες, οι αντιπολιτεύσεις για τους δικούς τους λόγους, τηρούν σιγή ιχθύων -ούτε καν μια προ ημερησίας δεν προκάλεσαν για το τεράστιο αυτό ζήτημα- το ρόλο αυτό οφείλαμε να τον αναλάβουμε εμείς. Αυτό κάναμε και κάνουμε. Θα αναγκασθούν σύντομα να παραδεχθούν την αλήθεια, μόνο που θα είναι πολύ αργά, η ζημιά είναι ήδη τεράστια.

Το δημοσιευόμενο στις σημειώσεις κείμενο «signing a historical agreement» “υπογραφή μιας ιστορικής συμφωνίας” όπως την ονομάζουν οι γείτονες, το οποίο μάλιστα επικαλείται ως πηγή το γραφείο του τούρκου πρωθυπουργού και τη γενική διεύθυνση τύπου και πληροφοριών του, φτάνει και περισσεύει. Φυσικά δεν κάνει πουθενά λόγο για Ευρώπη διαμέσου Ελλάδας. Και το κείμενο που υποτίθεται ότι μιλά γι αυτό είναι επίσης σαφές. Λέει ότι «η Ελλάδα ζητά να γίνει πύλη κ.λ.π.» “Greece seeks to be the EU gateway for natural gas from Iran”.

Οι Έλληνες είτε στη Ρούμελη είτε στη Θεσσαλία είτε στη Θράκη οφείλουν να γνωρίζουν ότι ο διακόπτης λειτουργίας των μονάδων τους που θα λειτουργούν σε λίγα χρόνια με φυσικό αέριο θα βρίσκεται μεταξύ Προύσας και Σμύρνης. Κυρίως όμως οφείλουν να αγωνισθούν μαζί μας για ένα απολύτως εφικτό εθνικό ενεργειακό χωροταξικό σχέδιο trans gas, όπως το προτείναμε, θεμελιωμένο πάνω σε δυο μεγάλες ενεργειακές αρτηρίες με δίδυμους αγωγούς Φ.Α. Την ενεργειακή Εγνατία {Μπουργκάς Ότραντο} διαμέσου Θράκης, Μακεδονίας, Ηπείρου και Ιονίου, καθώς και την ενεργειακή Ιόνια {Ότραντο Κυρηναϊκής} διαμέσου Ιονίου, Ηπείρου, Ρούμελης, Πελοποννήσου, Κρήτης και Λιβυκού.

Όσο για τους μαθητευόμενους πλην όμως ανεπίδεκτους μαθήσεως περί τη γεωοικονομία όπως άλλωστε τη διακυβέρνηση αξιωματούχους, έστω και τώρα αφού προηγουμένως παγώσουν το πρωτόκολλο με τη BOTAS, οφείλουν άμεσα να προβούν στην διαμέσου της Κομισιόν εξασφάλιση του ενιαίου Ευρωπαϊκού ενεργειακού χώρου καθώς και τον χαρακτηρισμό της Τουρκίας ως χώρας διέλευσης, “transit country” που βέβαια η ίδια, δια του υπουργού ενέργειας και φυσικών της πόρων, Zeki Cakan, κατηγορηματικά αρνείται. Τόσο για το Κασπιανό όσο για το Ιρανικό Φ.Α.. Ταυτόχρονα μπορούσαμε να προχωρήσουμε στην απευθείας σύνδεση του ζητήματος αυτού με την εξέλιξη της ενταξιακής διαδικασίας της γειτονικής χώρας. Πράγματα αυτονόητα που η παράκαμψή τους εκτός των άλλων αντιβαίνει προς την Ευρωπαϊκή νομιμότητα και τάξη δικαίου. Γι αυτό αντί εκ των υστέρων να πιπιλίζουν την υποβρύχια ζεύξη του Ιονίου, εισπράττοντας ειρωνείες από όλους, τόσο στη Δύση όσο στην Ανατολή, όφειλαν αντί να διαρρέουν τη ματαίωσή της να την έχουν προωθήσει από ετών.

Διαφορετικά, λίγος ακόμη χρόνος να περάσει έτσι, η Ελλάδα αφού η ίδια θα έχει οριστικά μετατραπεί σε γεωοικονομικό παρία και τουρκικό εγιαλέτι, επιπλέον θα έχει απέναντί της μια γιγαντιαία κεμαλική γεωοικονομική μηχανή διακίνησης εκατοντάδων δισεκατομμυρίων μ3 Φ.Α. Η αξιοποίηση από μέρους της Τουρκίας του TRA.C.E.C.A, όπως και άλλων διεθνών οργανισμών, ήδη αποδίδει καρπούς στην περαιτέρω εξάπλωση της γεωοικονομίας της στη Βορειοδυτική Βαλκανική, διαμέσου Βουλγαρίας και Ρουμανίας. Είναι πράγματα που μαζί με πολλά άλλα τα γράψαμε σε προηγούμενα κείμενά μας ότι πρόκειται να συμβούν {1}. Από παλιά είπαμε ότι πρόκειται για αγορά από την Τουρκία. Όπως επίσης μιλήσαμε για το by pass του Ελλαδικού εδαφικού σώματος. Και πιο πριν για το ντόμινο ανάμεσα στον αγωγό Karacabey-Κομοτηνής και στη ζεύξη του Ιονίου. Κάτι που τους ανάγκασε να την ανασύρουν έστω φραστικά από τις καλένδες. Σε όλα επιβεβαιωθήκαμε. Οι κυβερνώντες σε κανένα. Όλοι το γνωρίζουν αυτό. Επίσης οι εξ Ανατολών γείτονες. Αποδείξεις περί αυτών υπάρχουν πολλές. Ο φάκελός μας που τηρείται από αμφότερες τις πλευρές, άμφω όπως λέγεται στην αρχαιοελληνική και συνεχίζει να χρησιμοποιείται ως όρος από την Ιατρική, είναι η πρώτη. Υπάρχουν και άλλες αποδείξεις. Αυτό που πρώτα χρειάζεται η περιοχή είναι η Δημοκρατία άμφω.

ΔΕΛΦΙΚΟ ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΟ
Την ομορφότερη, πληρέστερη και ακριβέστερη γλώσσα της υδρογείου, την Ελληνική, μπορούν να διδάσκονται φοιτητές από όλη την Οικουμένη σε ένα Διεθνές Πανεπιστήμιο στους Δελφούς που έπρεπε από ετών να ιδρυθεί και να προλάβει την παγκοσμιοποίηση. Εκτός της Σχολής αυτής και της Αρχαίας Ελληνικής Φιλολογίας, μπορούν επίσης να ιδρυθούν, καταρχήν Σχολή Επιστημών Μουσικής, στη συνέχεια Θεατρικών Σπουδών, Αρχιτεκτονική στο Γαλαξίδι, την αρχαία Οιάνθη, όπως Αρχιτεκτονική Τοπίου στους Δελφούς, Φιλοσοφική, Σχολή Ιστορίας και άλλες. Αν ένα Μουσικό Πανεπιστήμιο, μια Μουσική Ακαδημία στη Θράκη εμπνέεται από τις Μούσες της περιοχής καθώς και τον Ορφέα, το Δελφικό Πανεπιστήμιο εκτός του Απόλλωνα τιμά τις Μούσες του διπλανού Ελικώνα. Όπως μια Σχολή Κλασσικών Σπουδών στις γειτονικές ιερές Θεσπιές τιμά εκτός από τις ίδιες, τον Ασκραίο ποιητή Ησίοδο που πρώτος μνημονεύει τις εννέα αυτές κόρες της Μνημοσύνης στη Θεογονία του.

Αυτή είναι μια αναπτυξιακή πρόταση για παραγωγική επιστροφή στην ιστορία και τη μυθολογία. Μέσα από τη γεωμυθολογία τη γεωιστορία και τη γεωακαδημαϊκότητα. Στην Ευρώπη, αν και με ξένα κόλλυβα, αυτά κάνουν. Εδώ παντού κάνουν Κ.Ε.Κ. Από το Ορμένιο έως το Ταίναρο όπως λέγεται.

Είναι κρίμα που η ακαδημαϊκή Ελλάδα δεν σηκώνει μάτι από τα κοινοτικά προγράμματα που αφειδώς της εξασφαλίζουν οι κυβερνώντες. Η πελατειακή σχέση των δυο αυτών μερών όσο η λεγόμενη αξιοποίηση των μεν από τους δε, είναι πολύ χειρότερη ακόμη και από τα χειροκροτήματα που έπεσαν κατά τη διάρκεια μιας άλλης, πολύ άσχημης επίσης για τον Ελληνικό λαό, περιόδου. Οι ολιγάριθμες τιμητικές εξαιρέσεις τιμούν τους Πανεπιστημιακούς που τις αποτελούν, όμως αυτό δεν αρκεί. Δεν απουσιάζει μόνο πολιτική ηγεσία από τη χώρα. Δεν υπάρχει καν πνευματική. Αν υπήρχε το πρώτο που θα έκαμνε ήταν να αποκαλύψει την υποχθόνια αυτή μεταξύ άλλων σχέση που δεν είναι άλλο από ψυχρό και αισχρό αλισβερίσι ανάμεσα σε καθηγητές που έγιναν πολιτικοί με αυτά, και πολιτικούς που έγιναν καθηγητές σε αυτά, παρόλο που ήταν γνωστό εξ αρχής ότι ήταν λίγοι, ολίγιστοι και φυσικά παραμένουν ως είχαν.

Πέραν της Δελφικής ιδέας, η γνωστή αυτή πρόταση του Σικελιανού για το ομώνυμο Πανεπιστήμιο που οφείλει επιτέλους να αξιοποιηθεί, έχει να κάνει με την ανάσταση της ?μφισσας, της Βοιωτίας, ολόκληρης της Ρούμελης. Επίσης με την επαναθεμελίωση της πολυκεντρικότητας, τόσο στη χώρα όσο ενδοπεριφερειακά. Πουθενά στον πολιτισμένο κόσμο δεν υπάρχει παραδοξότερο αν όχι μωρότερο από το υπαρκτό υπαναπτυξιακό φαινόμενο. Κατ΄ αρχήν οι Δελφοί μπορούν να επιβεβαιώσουν το όνομά τους. Δελφοί άλλωστε σημαίνει μήτρα. Εξ ου και αδελφοί, οι προερχόμενοι από την ίδια μήτρα. Μια μήτρα που γεννά εκ νέου, που αναγεννά.

ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΟ ΡΟΥΜΕΛΙΩΤΩΝ
Ο καμβάς, το τελάρο πάνω στο οποίο σχεδιάζουμε, δεν είναι μόνο ο ιστορικός χρόνος. Δηλαδή τα πήγαινε έλα από το παρόν προς το απώτερο αλλά και στο κοντινό παρελθόν καθώς και προς το μέλλον. Επίσης επιστρέφουμε δημιουργικά στο μύθο που ειδικά στην περιοχή αυτή αποτελεί μέρος της ιστορίας, επειδή είναι αληθινός. Είναι ακόμη ο κόσμος, η Ευρώπη, η Μεσόγειος, οι ιστορικοί λαοί. Η Ελλάδα, ο τόπος, η γεωπολιτική. Προκειμένου για τη Ρούμελη, είναι η γεωιστορική, γεωπολιτισμική και γεωοικονομική Δελφική οντότητα. Είναι ολόκληρη η ιστορική περιφερειακή εδαφική έκταση, που χρειάζεται την άμεση θεσμική της επανένωση. Κύριο όμως πλαίσιο είναι η πολιτική. Η πολιτική ως ηθική, ιδέες, αρχές και Δημοκρατία. Όλα όσα μπορούν να δημιουργούν πρότυπο. Το αν δεν υπάρχουν πρότυπα στη χώρα είναι γιατί δεν υπάρχει πολιτική και Δημοκραττία.

Αν στην Ήπειρο ως δεύτερο πανεπιστήμιο προτείναμε το Νέο Απειρωτάν, που το εκεί Κοινό των Ζαγορισίων από αιώνων άλλωστε το είχε σκεφτεί και εκφράσει ως αίτημα, στη Ρούμελη που ο θεσμός του Κοινού, επίσης έχει μεγάλη ιστορία, είναι κυρίως η ηθική της προηγούμενης παλιγγενεσίας καθώς και η οφειλόμενη τιμή και σεβασμός προς το ηθικό πρόσωπο του στρατηγού Μακρυγιάννη που οδηγούν στο Πανεπιστήμιο Ρουμελιωτών. Στην πατρίδα του, στο εκεί τμήμα Νεοελληνικών Σπουδών που θα ιδρυθεί, μπορεί να διδάσκεται μεταξύ άλλων η λογοτεχνία του, που επίσης διδάσκει. Πιστεύω ότι ο ίδιος συμφωνεί, το όνομα του Κοσμά του Αιτωλού να δοθεί στο Αμφιθέατρο. Το Λιδωρίκι να μην είναι γνωστό μόνο λόγω της Ε.Υ.Δ.Α.Π.

Στο Γοργοπόταμο και στο Δίστομο θα προτείναμε αντίστοιχα, τη δημιουργία ενός νέου Μαντείου. Ενός δηλαδή ερευνητικού κέντρου Ανατολικομεσογειακών μελετών και ενός άλλου για τη Δημοκρατία. Ένα δε διαρκές φόρουμ για τη σχέση της θυσίας με την παιδεία και επόμενα με τη Δημοκρατία μπορεί να έχει την έδρα του στους Κορυσχάδες. που ως γνωστόν συνήλθε η εθνοσυνέλευση το 1944. Είναι βέβαιο ότι κανείς από τους 202 συνολικά εθνοσυμβούλους που συμμετείχαν τότε, ακόμη και αν κάποιου τα στερνά δεν τιμούν τα πρώτα του, δεν θα ήταν σήμερα αν ζούσε, κάτι σαν τουρκομαντατούρ. Κανείς δεν θα μπορούσε να συμφωνήσει με την πυρπόληση του Διστόμου ή του Καρπενησίου, όπως κάνουν σήμερα έκγονοί τους, απέναντι σε χιλιάδες πυρπολήσεις στη Μεσοποταμία.

Η θεσμοθέτηση, μετά από την ίδρυση του σχετικού συνδέσμου, αμφικτυονίας των πυρπολημένων από φασιστική βία πόλεων Μεσογειακών χωρών, από την Γκουέρνικα και την Ισπανία έως τη Σμύρνη και τη Μικρασία, και από το Δίστομο, τη Ρούμελη και την Ελλάδα έως την Αμίδα, το Ντιάρμπακίρ και την Ανατολία, επαναθεμελιώνει μεταξύ άλλων, τη σχέση της αρχιτεκτονικής με την οικολογία, την ιστορία, την πολιτική, τη Δημοκρατία. Κυρίως δε με την ειρήνη. Στην Ελλάδα και ειδικότερα στη Ρούμελη, ναι μεν η χορεία των κλασσικών ιερών της πόλεων διευρύνθηκε προς νέες ιερότητες, οπότε και οι Πλαταιές, οι Θεσπιές και φυσικά το ολοκαύτωμα του Μεσολογγίου, βρήκαν τη συνέχεια τους σε ένα πλήθος από Δίστομα, όμως το τι πρέπει να γίνει ώστε να μην υπάρξουν νέα, δεν απαντήθηκε. Όπως το τι σημαίνει στο νέο αυτό αιώνα των πόλεων, να είναι μια πόλη Δημοκρατική, και κατ΄ επέκταση μια κοινωνία και μια χώρα. Η πρώτη συνδιάσκεψη μπορεί να γίνει στους Κορυσχάδες, στο Καρπενήσι.

ΣΤΡΟΦΗ ΣΤΟ ΣΧΕΔΙΟ
Αυτή είναι η μια όψη. Δεν αρκεί όμως. Διότι θα μείνει αναπάντητη η άλλη, η αργή πυρπόληση, ο αργός θάνατος, η πολεοδομική βία, ο κατ Οίκον φασισμός, αυτός που γεννά τερατομορφίες στην πρωτεύουσα και κοιμητήρια στην ορεινή και την περιφερειακή Ελλάδα όπου αντί τοπίων, τις γέμισε με έκτοπα. Όσοι από τον απερχόμενο πολιτικό κόσμο δεν είναι υπαίτιοι για τις κάθε είδους αυτές ασχημίες, υστερούν ως παιδεία να περάσουν τα δυο προαναφερθέντα τεστ δημοκρατικότητας. Η πρόταση του Μιχάλη για την συγκριτική μεταξύ ναζισμού και κεμαλισμού από τη μια, και την επαναθεμελίωση του κράτους επί τη βάσει των δέκα ιστορικών του περιφερειών από την άλλη, αποτελεί τη μόνη έξυπνη, σοβαρή και επεξεργασμένη Ελληνική πολιτική. Η επιστροφή στο σχέδιο αποτελεί μια πολιτική χωροταξία που είναι Ευρωπαϊκή επειδή είναι αυτόχθονη, Δημοκρατική δε και Κοσμοπολιτική επειδή η ηθική της εμπνέεται από τους αγώνες των ιστορικών λαών τους οποίους ταυτόχρονα υπερασπίζεται.

Ούτε μαϊμού είναι ούτε μούμια. Αυτά είναι τα δυο πρόσωπα, του παλιού. Των προηγούμενων. Της Δεξιάς και της Αριστεράς αντίστοιχα. Δεν έχουν σχέση με μας. Το νέο είναι κάτι σαν ζωγραφιά. Το παλιό, όλα τα παλιά, είναι σκέτες μουντζούρες. Ένα πληθυντικό, κυρίως δικομματικό, καθεστώς κατεστημένων. Εμείς θέλουμε να κάνουμε την Ελλάδα ηθική. Δηλαδή πολιτική. Αυτές όμως οι αρχές και οι αξίες έχουν αξία μόνο όταν έχουν αντίκρισμα σε έργα. Τόσο η υπέρ των περιφερειών παρουσία μου μετά λόγου και ψήφου επί επτά έτη στη Βουλή όσο η στιγμή αποχώρησης από την Κοινοβουλευτική Ομάδα του ΠΑΣΟΚ, αποτελούν τέτοιο δείγμα. Αυτό κάναμε στον προηγούμενο κύκλο. Το ίδιο συνεχίζουμε στο σημερινό. Είναι ένας αγώνας υπέρ μιας ιστορικά δικαιωμένης πρότασης που την αρνούνται, και γι αυτό μας φιμώνουν τα πρόσωπα του παλιού που έλεγα. Το κάνουν επειδή διαφωνούν μαζί μας. Εμείς δεν διαφωνούμε μαζί τους. Για να διαφωνείς με κάποιον πρέπει να λέει κάτι. Αυτοί δεν λένε. Και όταν λένε, δεν είναι δικό τους.

ΕΑΥΤΩΝ Π.Ο.Π. ΤΑ ΒΙΟΛΟΓΙΚΑ
Η βιολογικότητα, αυτή η έξυπνη, ειδικά για την Ελλάδα, επιστροφή σε ιστορία και μυθολογία δεν αποτελεί μόνο κλειδί για την αγροτική ανάπτυξη της περιοχής. Τα βιολογικά προϊόντα για μια περίπτωση όπως η δική μας, έχουν μεγάλη πολιτισμική πρόσοδο αφού μπορούμε ως χώρα σύντομα να βρεθούμε μπροστά σε πληθώρα προστατευόμενων ονομασιών προέλευσης. Να μην προλαβαίνουν να πιστοποιούνται. Τα Ελληνικά βιολογικά αγροτικά προϊόντα εξ αιτίας της ιστορίας αυτής της χώρας είναι αφ εαυτών Π.Ο.Π. Δεν χρειάζεται ανησυχία για την επωνυμία τους. Την παρέχει η πλούσια Ελληνική ιστορία. Να φέρω ένα παράδειγμα. Το βιολογικό κρασί της Ανθηδόνας που θα παράγεται από τοπικές και περιφερειακές ποικιλίες, αυτόματα διαθέτει αφ εαυτού την ομώνυμη ιστορική ονομασία προέλευσης. Οίνος Ανθηδώνος. Όπως Ευβοϊκός, Θηβαϊκός, Λοκρίδος. Ας μην αναφερθούμε στις κατά καιρούς μεταφυτεύσεις ντόπιων ποικιλιών στην Ευρώπη και την εκ νέου εισαγωγή τους.

Τα ίδια ακριβώς συμβαίνουν με τον βιολογικό οίνο στη Θράκη που δεν είναι άλλος από τον υπό αναβίωση Μαρωνείτη οίνο. Εκτός και αν πρόκειται για τον βίβλινο οίνο του Ησιόδου, όπως αναφέρει ο Andrew Dalby, στο βιβλίο του «Σειρήνεια Δείπνα». Αν συμβαίνει αυτό τότε δεν αποκλείεται να αποτελεί ένα είδος Ησιόδειας σύγκρουσης χαμηλής έντασης και αντίπραξης προς τον Όμηρο εξ αιτίας των περισσότερο από κάθε άλλη περίπτωση εγκωμιαστικών αναφορών που κάνει για τον Μαρώνειο οίνο, ο ποιητής της Οδύσσειας σε αμφότερα τα έπη του. Σε κάθε όμως περίπτωση πρόκειται για τους δυο πρώτους οίνους στην Οικουμένη που διαμέσου των δυο πιο μεγάλων ποιητών, απέκτησαν αυτή τη μυθική και ιστορική ονομασία προέλευσης. Είναι ιδιαίτερα λυπηρό που δεν έχει προχωρήσει η αναβίωσή τους. Ούτε καν του Μαρωνείτη.

Μπορεί όλα αυτά να συνιστούν περιπτώσεις αξιοποίησης του μύθου ή της ιστορίας, όμως το ζητούμενο δεν είναι μόνο αυτό. Είναι η εξασφάλιση της παρουσίας των βιολογικών, όπως όλων των συμβατικών προϊόντων, φυσικά τυποποιημένων, στην Ευρωπαϊκή αλλά και τη διεθνή και παγκόσμια αγορά. Και εδώ οι Δελφοί όπως η Ρούμελη, έχουν να παίξουν πολλούς ρόλους, ως η άλλη όψη της ιστορίας και της μυθολογίας. Μπορούν να αποτελέσουν την ταυτότητα, το βραχιόλι των γνωστών δυστυχώς μόνο σε μας, εύγευστων, υψηλής ποιότητας αυτόχθονων διατροφικών αγαθών καθώς και γεωργικών προϊόντων και τροφίμων.

Οι ελιές της ?μφισσας άξιζαν καλύτερης τύχης από την εξέλιξη που υπήρξε με τα Φωκικά τυποποιητήρια. Οδήγησαν τα περισσότερα σε χρεοκοπία παράγοντας μια ακόμη τραγική ειρωνεία. Ένα ακόμη προϊόν με ονομασία προέλευσης το μετέτρεψαν σε αποικιακό όπως ακριβώς γίνεται σε όλη τη χώρα με το λάδι. Αυτό το εξ εκατοντάδων χιλιάδων τόνων, πρώτο αποικιακό εθνικό μας προϊόν.

Το πρόβλημα δεν βρίσκεται στην επέκταση παραγωγής του τύπου της συγκεκριμένης ελιάς ή χρήσης της γεωγραφικής ένδειξης. Απεναντίας αυτό, μπορεί να αποβεί υπέρ. Όπως οι φυτεύσεις νέων ελαιώνων σε ολόκληρη τη χώρα. Όπως άλλωστε προβαίνουν σε ολόκληρη την Μεσογειακή Ευρώπη και όχι μόνο σε αυτήν. Το πρόβλημα βρίσκεται στην έκταση της ανικανότητας διακυβέρνησης. Στην παντελή απουσία παιδείας διακυβέρνησης. Τόσο των περιφερειών και του αγροτικού χώρου, όσο της χώρας ολόκληρης.

Από το κρασί της Αράχοβας, τον Θηβαϊκό τοπικό οίνο και το γνήσιο κρασί Καρπενησίου αλλά και της Ανθηδόνας έως το σαββατιανό, το ροδίτη, τον τοπικό οίνο Οπούντιας Λοκρίδας, τον τοπικό της κοιλάδας Αταλάντης, δεν αποτελούν παρά ένα ελάχιστο ποσοστό από εκείνο που κάποτε παρήγαγε η Ρούμελη. Μια Αταλάντη δεν αρκεί. Ο αναγεννημένος της αμπελώνας μόνο ως ένα πρώτο βήμα μπορεί να θεωρηθεί. Η ιστορική αυτή περιφέρεια χρειάζεται πολλές Αταλάντες προκειμένου να παλιννοστήσει ο Διόνυσος. Διαφορετικά θα παραμείνει ως ένας ακόμη ομογενής που όμως θα συνεχίσει να ζει εκτός Ελλάδας, περιπλανώμενος σε άλλες Μεσογειακές χώρες της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Όχι στη δική του. Στον Όλυμπο, στη Θράκη ή στη Ρούμελη και τον Παρνασσό. Μπορεί ο τελευταίος, παρά τη χαίνουσα λόγω βωξιτών πληγή του, να συνεχίσει να αποτελεί για τους Δελφούς τον αδελφό τους, παίζοντας τον ίδιο ρόλο με εκείνον που παίζει ο Όλυμπος για τα Τέμπη, όμως και αυτός προ πολλού ήδη έχει εγκαταλειφθεί από την άγρια πανίδα του. Η αυτονόητη ύπαρξή της, όπως στο πρόσφατα πυρπολημένο Μαίναλο, επισημαίνεται ακόμη από τον Παυσανία. Προτάσεις αναγέννησης του Παρνασσικού τοπίου, υπάρχουν. Πέραν των κατοίκων των υπωρειών, των χρηστών χρηστών του και των ορειβατικών τους ομάδων, μπορεί να το υιοθετήσει ο συνώνυμός του πνευματικός Παρνασσός, αναδεικνυόμενος από κοινού με τις προαναφερθείσες κινήσεις, σε διαρκή κοσμητεία τοπίου. Να μην υπάρξουν νέα μελανώματα από τον Παρνασσό έως την εκ της ιδίας ρίζας προερχόμενη νοτιανατολικότερη Πάρνηθα.

Το ζήτημα της αναμπέλωσης όπως βέβαια της βιοκαλλιέργειας της αμπέλου και παραγωγής βιολογικού ελληνικού κρασιού, όφειλαν από κοινού με νέους ελαιώνες και βιοελαιώνες, να αποτελέσουν τη νέα προτεραιότητα. Είναι ζήτημα πολιτικής. Ούτε τα τσαλιά είναι πολιτική όταν δεν είναι αρπαχτή ούτε η ηθική και διανοητική ξηρασία του ηρωικού κάποτε αγροτικού κινήματος.

Τα βιολογικά κάστανα, που παραγωγικά αναβιώνουν τα γνωστά ακόμη από την αρχαιότητα Ευβοϊκά, και τα ίδιας μεθόδου καρύδια που ήδη παράγονται, περιμένουν δεκάδες νέες παρόμοιες αναπτυξιακές πρωτοβουλίες. Μπορεί από τα κτηνοτροφικά προϊόντα, δυο τρία μόνο γαλακτομικά, από το κατίκι Δομοκού και τη γραβιέρα Αράχοβας έως το σαχανοτύρι του Παρνασσού, να διαθέτουν το απαιτούμενο διεθνές πιστοποιητικό, όμως το ότι τα βιολογικά τυριά της Αιτωλίας και της Βοιωτίας είναι πιστοποιημένα από αμνημονεύτων ετών είναι αυτό που επίσης χρειάζεται να αναδειχθεί και να αξιοποιηθεί. Όπως το ίδιο οφείλει να γίνει με τις δεκάδες συνθέσεις κρέατος με ιστορική ονομασία προέλευσης και σπάνια γευστικότητα, που αποτελούν τη βάση της Ρουμελιώτικης γεωγαστρονομίας. Εκτός όμως από την κτηνοτροφία καθώς και τη βιολογική της πλευρά, η βιολογική ιχθυοκομία και αλιεία έχουν επίσης μπροστά τους ένα τεράστιο πεδίο ανάπτυξης σε ολόκληρη τη γιρλάντα των λιμνών, των λιμνοθαλασσών και των θαλασσών της Ιόνιας Ρούμελης καθώς και της Αιγαιακής και Ευβοϊκής. Παραγωγικές Πανεπιστημιακές Σχολές Περιφερειακής χωροταξίας, Περιβάλλοντος, Αγροτικής Ανάπτυξης, Ιχθυολογίας, Γεωργικής Οικονομίας, Δασολογίας, Βιολογικών Επιστημών, Βιολογικής Γεωργίας και Κτηνοτροφίας, Διαιτολογίας και Διατροφής, Εμπορίου, Τουρισμού, μπορούν να αποτελέσουν τον φέροντα σκελετό στο προτεινόμενο Πανεπιστήμιο Ρουμελιωτών.

ΥΣΤΕΡΟΓΡΑΦΟ. Μόλις προ ολίγου {10 Ιουνίου 2002} δημοσιεύθηκαν οι νέοι δείκτες ευημερίας με τα οικονομικά και αναπτυξιακά δεδομένα, ειδικότερα του ΑΕΠ του 2001. Εύκολα διαπιστώνει κανείς ότι τα πράγματα είναι πολύ χειρότερα από αυτά που περιγράφονται στην αρχή του κειμένου, και που βασίστηκαν στα έως σήμερα αναπτυξιακά και οικονομικά δεδομένα πάλι της www.economics.gr, του 2000. Σύμφωνα με τα νέα στοιχεία, οι ίδιοι αυτουργοί και συναυτουργοί, με μεγαλύτερο από κάθε άλλη φορά, κυνισμό και αμοραλισμό, βάλουν νέο κλήρο. Μεταβιβάζουν εκ νέου στη Ρούμελη, νέες τεράστιες ποσότητες Α.Ε.Π. Από την ήδη πλασματική τέταρτη θέση που την εμφάνιζαν, την ανεβάζουν στην πλασματικότερη όλων, στην πρώτη θέση, ως προς την παραγωγή ακαθάριστου εθνικού προϊόντος κατά κεφαλή, μεταξύ των δεκατριών περιφερειών. Την κατατάσσουν έβδομη ως προς το σύνολο της χώρας, ενώ σύμφωνα με την πραγματικότητα, ήταν και παραμένει 13η . Αξίζει να σημειωθεί ότι με τον τρόπο αυτό πετυχαίνουν παράλληλα να υποβιβάσουν την Αττική στην 4η θέση μεταξύ των δεκατριών περιφερειών ως προς την παραγωγή Α.Ε.Π. κατά κεφαλή. Με τη νέα αυτή πολύμορφη ανομία πετυχαίνουν να εξασφαλίσουν τη διαιώνιση της συμμετοχής της πρωτεύουσας στα Ευρωπαϊκά πακέτα. Ορθότερα την αρπαγή των κοινοτικών κονδυλίων από τις νόμιμες δικαιούχους τους, που είναι οι ιστορικές περιφέρειες.

Σύγκριση μπορεί επίσης να γίνει μέσα από τον παρακάτω πίνακα, που συνθέσαμε με βάση τα στατιστικά της ίδιας πηγής. Δείχνει πως η πιο καθυστερημένη και πτωχή Ευρωπαϊκή περιφέρεια, ανήλθε στη χορεία των περισσότερο ανεπτυγμένων περιφερειών της γηραιάς Ηπείρου. Αποτελεί ίσως το πιο παράδοξο αν όχι και το πιο παράνομο Ευρωπαϊκό αναπτυξιακό φαινόμενο μιας ιστορικής περιφέρειας, την οποία αντί να αναπτύξουν, χρησιμοποιούν σαν πλυντήριο.

Πηγή www.economics.gr, Λήψη στοιχείων στις 10 & 25 Ιουνίου 2002

Πίνακας 1
ΑΕΠ κατά κεφαλή ως % του μ.ο. της χώρας
ΈτοςΡΟΥΜΕΛΗ ΑΤΤΙΚΗ
199495 % 116 %
199588 % 116 %
199686 % 117 %
1997118 % 110 %
1998117 % 110 %
1999117 % 111 %
2000118 % 111 %
2001133 %10-6-2002106 %
2001137 %25-6-2002106 %

 

Οι υφιστάμενες αποταμιευτικές καταθέσεις που λαμβάνονται από την ίδια πηγή για το έτος 1999, έχουν ως ακολούθως:
Αττική…….2.35 εκατ. δρχ. ανά κάτοικο {1η θέση}
Ρούμελη…..1.05 εκατ. δρχ. ανά κάτοικο {13η θέση}

Ηλεκτρονική διεύθυνση της ΔΠΕ, www.dpe.gr

* Χρήστος Κηπουρός - Είναι μέλος της Πολιτικής Συντονιστικής Επιτροπής της Ένωσης. Εξελέγη δυο φορές Βουλευτής Έβρου, το 1993 και το 1996, αποχωρήσας από την Κ.Ο. του ΠΑ.ΣΟ.Κ., στις 23 Φεβρ.΄99. Το καινούργιο του βιβλίο, ΑΓΩΝΑΣ ΓΙΑ ΤΗ ΓΕΩΟΙΚΟΝΟΜΙΚΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ, πρόκειται κατά τις επόμενες ημέρες να κυκλοφορήσει από τις εκδόσεις Γόρδιος. Διεύθυνση: Μακεδονίας 18, 10433 Αθήνα, τηλ. 0108252279, fax: 0108210506.

ΣΗΜΕΙΩΣΗ
Το κείμενο που επελέγη για τη σημερινή προδημοσίευση και που είναι αντιπροσωπευτικό του νέου έργου, αποτελεί κατά τα άλλα το Β΄ μέρος στο κεφάλαιο, Η ανύπαρκτη κεντρικότητα της Κεντρικής Ελλάδας, με Α΄ μέρος, τις Όψεις μιας νέας αναπτυξιακής πολιτικής στη Θεσσαλία.

xkipuros@otenet.gr

Θράκη Ιούλιος 2002


Προσθήκη σχόλιου
Όνομα:*
Email:*
Σχόλιο :*
 

Παρακαλούμε πριν την αποστολή της φόρμας, πληκτρολογήστε τους παραπάνω χαρακτήρες ασφαλείας.
Για να δημοσιευτεί άμεσα το σχόλιό σας πρέπει να είστε εγγεγραμμένο μέλος.
Σε διαφορετική περίπτωση το σχόλιο θα εμφανιστεί με μια καθυστέριση αφού εγκριθεί από το διαχειριστή.
Ο έλεγχος γίνεται στο περιεχόμενο του σχολίου και όχι στην άποψη σας για την προστασία των επισκεπτών μας.
Ευχαριστούμε για την κατανόηση.
  Αποστολή

 

Γράμμα- ποταμός, ενός πατέρα που οδηγείται στη φυλακή για χρέη στο ΤΕΒΕ!
12/7/2010

Είναι το γράμμα ενος Έλληνα που σε λιγες μερες θα μπει στην φυλακή... Πάλεψε για πάνω από 10 χρόνια με τον καρκίνο στα οστά και τον κέρδισε, αλλά την κρατική αδικία δεν μπορεί να την κερδίσει και δεν δεχεται ούτε να πληρώσουμε για αυτόν οι φίλοι του. Τουλάχιστον ας γίνει για άλλη μια φορά γνωστό σε σε τι κράτος ζούμε ποιους τιμωρούν.
  περισσότερα

Εις το ταμείον του κράτους ευρέθη έν μόνο νόμισμα και αυτό κίβδηλον!
23/6/2010

Ο κατάλογος που ακολουθεί, κάτι θα σας θυμίσει από το σήμερα που κυριαρχείται από ξένους κερδοσκόπους και Έλληνες απατεωνίσκους. Πολλά επίσης θα σάς εξηγήσει, καθότι ένα κράτος που γεννιέται χρεωμένο, πού λέτε ότι θα καταλήξει;
Λοιπόν:
Στις 7 Φεβρουαρίου 1825 κι ενώ η επανάσταση βρισκόταν σε πολύ κρίσιμη καμπή, «συνωμολογήθη εν Λονδίνω, εθνικόν δάνειον 2.000.000 χρυσών λιρών, δια την χρηματοδότησιν του αγώνος».

Ρίξτε μια ματιά στην.. κατανομή αυτού του δανείου:
  περισσότερα

ΑΝΟΙΧΤΗ ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΠΡΟΣ Φ. ΚΟΥΒΕΛΗ
12/6/2010

Από: Νικόλαο Ντζούρα Δημότη Λιδωρικίου, καθηγητή Μαθηματικών στην Αθήνα
Προς: Φώτη Κουβέλη Βουλευτή ΣΥΡΙΖΑ

Στον απόηχο της διεκδίκησης της έδρας του νέου Δήμου Δωριαίων θεωρώ ότι είναι ωφέλιμο να πω και εγώ για πρώτη φορά τα εξής:
Παρακολουθώ με πολύ ενδιαφέρον την πολιτική σας διαδρομή για όλα σχεδόν τα θέματα μεταξύ των οποίων, κατά καιρούς, και εκείνα για την Φωκίδα. Όμως προχθές (27.05.2010) στην κατ’ άρθρον συζήτηση και ψήφιση του Σχεδίου Νόμου για τον Καλλικράτη με πικράνατε πολύ ως δημότη Λιδωρικίου. Προφανώς για να ευχαριστήσετε – θέλω να ελπίζω όχι συνειδητά – κάποιον συμπολίτη μου στο Ευπάλιο. [?ραγε Δωριαία που φιλοδοξεί να πάρει την ψήφο μου να με εκπροσωπήσει αύριο δίκαια και αντικειμενικά ως αιρετός ?ρχων από το Ευπάλιο;].
  περισσότερα

Email αναγνώστη μας για το σχέδιο
14/5/2010

Κυρία Παπαθανάση, καλησπέρα σας.

Είμαι ένας νέος 23 ετών και κατάγομαι από το νομό Φωκίδος. Η προσωρινή μου κατοικία βρίσκεται στην Αθήνα όπου λίγα χρόνια πριν ήρθα για να κάνω τις σπουδές μου. Μέσω το μηνύματος αυτού δεν θέλω να σας μιλήσω για θέματα που αφορούν το αβέβαιο εργασιακό μου μέλλον, ούτε να διαμαρτυρηθώ για την σκληρότητα των μέτρων που «αναγκαστήκατε» να λάβετε ως κυβέρνηση και τα οποία επιβαρύνουν κατά πολύ, την ζωή όλων των Ελλήνων και ιδίως των νέων Ελλήνων.
  περισσότερα

Ιερομόναχος στον κόσμο;
28/3/2009

Ο διάλογος που ακολουθεί είναι αληθινός και έγινε μέσα από το διαδίκτυο με ένα νέο που σπουδάζει σε εκκλησιαστική ακαδημία. Μέσα από αυτόν τον διάλογο προέκυψε ένας γόνιμος προβληματισμός πού θέλησα να τον μοιραστώ μαζί σας ο κάθε ένας από εμάς μπορεί αβίαστα να καταλάβει, μία από τις αιτίες πού το καράβι της Εκκλησίας δεν αρμενίζει σωστά.
  περισσότερα

Ε, όχι και αγωγός αγάπης
4/7/2005

«Η Τουρκία θα είναι το αφεντικό. Η Ελλάδα, το ορτάτσιμπλεκ. Ναι μεν εταίρος αλλά βοηθητικός. Και όμως, μπορούσαν να αλληλοβοηθηθούν και να αναδειχθούν σε δυο ισότιμες χώρες διέλευσης της διηπειρωτικής ενεργειακής αρτηρίας: Κασπία- Ευρώπη.»

Δήλωση του Χρήστου Κηπουρού για το φυσικό αέριο {*}
  περισσότερα

 15/6/2005  Μια Δημοκρατία που έχει ήδη αργήσει πολύ
 28/1/2005  H νομιμότατη Αθήνα
 6/12/2004  Οι νέες νύφες
 2/12/2004  Ναι, διεκδικούμε
 10/9/2004  Αθήνα 2004, Θεσσαλονίκη 2008, Περιφέρεια 2000ποτέ
 25/5/2003  Για να βελτιώσουμε τη Σχέση μας με τον σύντροφό μας!
 12/3/2003  Ευρωπαίοι και Αμερικανοί, δύο διαφορετικές κοινωνίες
 12/2/2003  ΟΠΑΠ, ο κλώνος της Σοφοκλέους
 11/2/2003  Το όνομα της Ευρώπης (Του Χρήστου Κηπουρού *)
 11/2/2003  Ανήθικη Γεωοικονομία

Για να προσθέσετε ένα νέο θέμα θα πρέπει να είστε μέλος.
Αυτό γίνετε για τη δικiά σας προστασία ως προς το περιεχόμενο του θέματος.
:: www.fokidanet.com © 2014 - info@fokidanet.com ::
Powered by www.dukemedia.net